Nieuwe huid voor een oud litteken

Nieuwe huid voor een oud litteken verwijst naar een serie werken over herinneringen, verlies en heling. Het verleden krijgt een nieuwe huid van as, was of plastic. Subtiele structuren suggereren een huid die zich langzaam herstelt zonder de littekens te verbergen.

Nieuwe huid voor een oud litteken 

cyanotypie op papier, hand geborduurd, was, 28 delig , opvouwbaar

Nieuwe huid voor een oud litteken

Fragmenten uit een familiegeschiedenis .

door B. Strating conservator/curator hedendaagse kunst Universiteit Maastricht  

Wat betekent een familiealbum als het gezin uit elkaar is gevallen? Welke scenes kies je dan als herinnering? De vrolijke vakantiefoto’s, objecten die vanzelfsprekend in elk katholiek huishouden te vinden zijn zoals een Mariabeeld, of de dagboekscenes waarin de breuk al aangekondigd wordt door de sporen die de geschiedenis trekt in een mensenleven? Het werk van Jet Nuij (Heerlen, 1959) gaat over het herschikken van herinneringen. Ze werkt aan langdurige projecten. Het startpunt is altijd een concrete situatie of gebeurtenis, zoals in dit werk haar persoonlijke geschiedenis. Het thema wordt keer op keer opnieuw uitgevoerd, waarbij het steeds abstracter wordt. In elke nieuwe vorm vernietigt Nuij de oude. Niet om uit te wissen, maar omdat herinneringen altijd veranderen, net als de drager van de herinnering. De beelden uit ‘Fragmenten uit een familiegeschiedenis’ tonen een gezin waarin trauma een grote rol speelt. Het trauma van de vader die in de laatste oorlogsjaren te werk is gesteld in Berlijn en daar tijdens de Slag om Berlijn moet zien te overleven. De trauma’s van de moeder die als kind naar kostschool werd gestuurd en daar waarschijnlijk heeft geleden. De vader sprak er regelmatig over, de moeder zweeg. De kinderen moesten zich tot die geschiedenis verhouden en deden dat elk op een andere manier. Elk los papieren element is aan weerszijden bedrukt met een andere afbeelding en daarna voorzien van een nieuwe huid van was. De was beschermt de afbeelding, maar maakt ze ook transparant. De foto’s en tekstfragmenten schijnen daardoor in elkaar door, suggereren verbanden die er hadden kunnen zijn, maar smelten ook samen tot een eigen verhaal. De 61 elementen zijn met zijden draad aan elkaar gehecht, in een poging om een familie te reconstrueren.

Onderhuids

Huid

Moeder